NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Proszę nie zwracać na siebie uwagi.
Amerykańska broń nie odróżnia arystokratów od niewolników.
To jest demokracja.
Nie potrafię nawet odczytać jego nazwiska.
Sądziłam, że to towarzysz broni,
a on cały czas był tylko cudzoziemcem.
To wróg...
czy sprzymierzeniec?
ODCINEK 4
Będę współpracowała.
Czy możemy zamienić się ubraniami?
Jak pani widzi, w moim nie da się ukryć w tłumie.
Widzę.
Jednakże...
czemu chce pani pomóc?
Pani nie może tak po prostu zakasać spódnicy,
jak jakaś wieśniaczka.
Poza tym nie mam czasu do stracenia,
bo muszę zorganizować przyjęcie.
Jestem Hina Kudo, właścicielka hotelu Glory.
Panowie,
jestem Hina Kudo, właścicielka hotelu Glory.
Witajcie w Cesarstwie Koreańskim.
WITAMY
Panie Choi, czy możemy zająć luksusowy wagon?
To ten na przedzie.
Proszę nas zaprowadzić.
DLA DYSTYNGOWANYCH GOŚCI
Dziękuję za pomoc.
Nie ma za co.
To przez obecny stan Joseon musi pani przez to wszystko przechodzić.
Choć nie ukrywam, że mój biznes kwitnie.
Przynajmniej ktoś na tym zyskuje.
WITAMY
Jak kobieta
została właścicielką takiego dużego hotelu?
Odziedziczyłam go
po moim zmarłym mężu Japończyku.
Przykro mi.
Proszę nie przepraszać.
Ojciec wydał mnie za mąż za pieniądze.
Jak pani widzi, urody mi nie brakuje.
I dobrze mówi pani w języku Amerykanów.
Podczas pobytu w Tokio
spotykałam się z angielskim dżentelmenem.
Ludzie z Zachodu lubią młode wdowy.
Traktują nas jak bohaterki łzawych historii.
Ale smutne zakończenia zawsze wpadają w pamięć.
Smutne...
Co to znaczy i czemu zapada w pamięć?
Bolesna puenta.
Wyjdź na chwilę.
Dokąd?
Nie może pani być sama z mężczyzną.
Zostaw otwarte drzwi i bądź w pobliżu.
Nie chcę, żeby ktoś nas słuchał.
Ty też nie.
Dobrze, panienko.
Jak pan widzi, nie mam strzelby.
Dobrze. Wygląda pani, jakby chciała mnie zastrzelić.
Jak pan...
Od teraz musi pani trzymać nerwy na wodzy,
mieszkając w Joseon.
Już rozumiem, czemu godność Ameryki
tyle dla pana znaczy.
Jest pan marionetką Amerykanów?
Nie wiem, czy tak szybko mi na to pozwolą.
Sama strzelbą nic nie wskóram,
ale pan swoją
może ściągnąć armię.
Jest pani wyszkolona.
Byłam pod błędnym wrażeniem,
że jest pan sojusznikiem.
Tak to wyglądało.
Miał pan wiele okazji, by wyprowadzić mnie z błędu.
Sprawiedliwy Bandyta, Armia Sprawiedliwych.
To wszyscy pani sojusznicy?
Była taka krótka chwila, kiedy mieliśmy te same cele.
To było zaraz po moim przyjeździe,
dlatego działamy w pośpiechu.
A skoro tak, pewnie skończy się na przeszukaniu.
To znaczy, że staram się pogrzebać tę sprawę.
Eskalacja będzie zła
i dla nas, i dla Joseon.
Proszę uważać.
Przepraszam!
Może pani już się przebrać z powrotem.
Czyli nic się nie stało.
Dzięki pani - nie.
Jedno mnie ciekawi.
Ta suknia, którą miała pani na sobie...
Ile coś takiego kosztuje?
Założyłam swoje najlepsze ubranie,
w końcu jadę dzisiaj pociągiem, ale...
Nie jestem pewna. Jakieś dwa worki ryżu?
O niebiosa.
Kto nosi takie drogie suknie?
Pani hotel musi bardzo dobrze prosperować.
A to sukinsyn.
Nic ci nie jest?
Nic ci się nie stało?
- Może mnie po prostu rozbierz? - Co?
Ja też mam oczy i uszy.
Sama mogłam zejść mu z drogi.
Puszczaj mnie!
Rety.
Szlachetny rycerz mi się trafił.
Co do...
Panienko.
- O co chodzi? - Cóż...
Czym właściwie jest hotel?
I jak ona zarabia na nim tyle pieniędzy?
Nie jestem pewna.
Słyszałam, że można tam zjeść, napić się kawy,
a nawet przenocować.
Czyli to oberża.
Tak, oberża.
Można powiedzieć, że jest oberżystką.
Tak, ma panienka rację.
Pewnie tak dobrze jej idzie, bo jest taka ładna.
Jest przepiękna.
Nie była taka oszałamiająca.
Co też panienka mówi?
Nigdy nie widziałam takiej urody w Hanseong.
O co chodzi?
W takim razie ja będę jedyna w całym Joseon.
Pod jakim względem?
O co jej chodzi?
WITAMY W CESARSTWIE KOREAŃSKIM
WITAMY W HOTELU GLORY
Na co pani patrzy?
Panią również fascynują cudzoziemcy?
Zauważyłam to przypadkiem.
Co takiego?
To, jak patrzy na inną kobietę.
Chciałam im przerwać, a nie pomóc. A jednak sprawiłam,
że zbliżyli się do siebie.
Nie do końca rozumiem.
Kto wie, czy nie będę musiała rozszarpać tej kobiety.
Uwielbiam to miejsce.
Liczę, że będziemy się pysznie bawić.
Na zdrowie!
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Wszystko w porządku?
Nie pij za dużo, jeśli...
To nasz pierwszy dzień w Korei.
Nie mogę strzelać tą ręką,
ale mogę nią pisać wiersze.
Może pewnego dnia przeczytam ci jeden z nich.
Rany.
Joseon po zmroku. Jak w moim wierszu.
Cisza i ciemność.
Czy to nie brzmi jak pierwszy wers wiersza?
Jak się czujesz w ojczyźnie?
Widziałeś ich? Tych arystokratów?
Odkąd przyjechałem do tego kraju,
myślę o nich codziennie.
O tym, jak ci arystokraci, którzy zakatowali moich rodziców,
teraz żyją.
Pewnie dobrze.
A skoro tak,
to czy powinienem spróbować się zemścić?
Ale nie poszedłeś do nich?
Jeszcze nie.
Czemu nie?
Jeśli to zrobię,
zabiję ich.
Nikt się nie dowie. Tylko ja będę wiedział.
W Joseon coś takiego jest prostsze.
A szczególnie...
w obecnych niezwykłych czasach.
To chyba dobry pomysł.
To zdecydowanie dobry pomysł.
Ale zróbmy to następnym razem.
Mścij się, kiedy będziesz miał więcej czasu.
Odszukanie zagubionej strzelby
jest teraz dużo ważniejsze, mój drogi rodaku.
Zgubili tę broń po drodze tutaj.
Czemu to ja mam ją znaleźć?
Jestem twoim szefem, kapitanie Eugenie Choi.
Panie Choi, czy możemy zająć luksusowy wagon?
Widzę, że masz wiele kobiet.
To nieporozumienie. Wkrótce wszystko wyjaśnię Hong-pie.
Nie chodziło mi o pana.
Nieważne. Jechał pan wczoraj pociągiem?
Widziałam kogoś, kto wyglądał jak pan.
To musiał być przystojny mężczyzna.
Nie jestem w nastroju do żartów.
Widziałam amerykańską strzelbę. Wylot lufy był wielkości kasztana,
a cała broń...
miała trzy i pół ja długości.
To trafny opis.
Czyli to był pan!
Miałam przez to kłopoty.
Dzięki temu mamy nowy typ sprzętu do dyspozycji.
Będą tego z całych sił szukać.
Po co ukradł pan tę broń?
Wszyscy chcą rozkraść Joseon, skąd tyle hałasu o jedną strzelbę?
Ma pan rację. Trzeba było ukraść całą skrzynię.
Japonia, Rosja i Ameryka.
Wszyscy się zjechali.
Ale żadne z nich
nie jest po naszej stronie.
Mamy ciebie, mistrzu.
Jesteś po naszej stronie.
A ty?
Kobiety nie są dobrze traktowane w Joseon.
Ale może mnie pan uważać za sojuszniczkę.
Dziękuję.
A pan?
Zawsze powtarzam,
że nie powinnaś zbyt wiele wiedzieć, na wypadek gdyby coś się stało.
Czy to tej szkoły panienka szukała?
To szkoła dla nisko urodzonych dzieci.
Powinnyśmy wracać.
A jeśli pani dziadek się dowie?
Właśnie dlatego
nie powinnaś mu mówić.
Z łatwością dotrzymam sekretu panienki,
ale co z ludźmi na ulicach?
Nawet nie mogę przeczytać swojego imienia.
Nie wiem, ile ma liter.
Słucham?
SZKOŁA BONHWA
Natychmiast mnie przywitajcie!
Natychmiast ją przywitajcie!
Znam trochę angielskiego.
Ona trochę mówi po angielsku.
To wspaniale. Co pani już umie?
Proszę powiedzieć, czego się pani nauczyła.
Strzelba.
Strzelba?
Co to znaczy?
Broń palna.
Co takiego? Broń?
Czyli znam angielskie słowo, którego nie znają inni.
Musi być bardzo trudne.
Znam jeszcze kilka słów.
Chwała. Smutne zakończenie.
Strzelby, chwała,
smutne zakończenia.
Czy chciałaby to pani zapisać?
Wie pani, jak to przeliterować?
Co takiego?
Powinnyśmy zacząć od alfabetu.
A co to takiego?
Proszę pana, dokąd pan idzie?
Kantor jest tam.
Gwan-su.
Co to takiego?
- To nasze fajki. - Gwan-su, kim on jest?
Czy wszyscy mężczyźni w Joseon są tacy silni?
Czy Stany pomyliły się w swojej strategicznej ocenie Joseon?
- E, F, G, H, I, J, K... - E, F, G, H, I, J, K...
Gwan-su, to jest dopiero tajemnica.
Jak kobiety z Joseon rozróżniają kolory
czarnymi oczyma?
Myślę, że...
Witamy w Korei.
On chce wymienić pieniądze.
Gwan-su, masz bliźniaka?
Czy to twój brat?
Co on mówi?
Chce wymienić pieniądze.
Nie to powiedział.
Proszę, oto reszta pomniejszona o koszt celadonu.
Możesz sprawdzić.
O Boże.
Ta mała...
Jest tam kto? Przyprowadźcie Ae-sin!
Masz natychmiast znaleźć Ae-sun.
Pewnie jest w hotelu, czy jak to miejsce się nazywa.
Ma pani na myśli hotel Glory?
Nie jestem pewna nazwy,
ale w Myeongdong otworzył się nowy hotel.
Mówiła, że chodzi tam na kawę...
Na pewno pije tam kawę.
Przekonasz się, co tam robi, kiedy tam pójdziesz.
Nawet nie chcę o tym mówić.
Pasuję.
Ja też.
A to pech.
Wchodzę za wszystko.
Nie mogę zmarnować takiego rozdania.
Sprawdzam. Jesteś pewna?
Patrz i płacz.
O rety.
Księżyc na niebie.
Przykro mi,
ale obawiam się, że strąciłam go z nieba.
„Jeśli podczas gry
nie wiesz, kto zostanie oskubany, to pewnie będziesz to ty”.
Na niebiosa. Chyba skończyły ci się pieniądze.
Jeśli podczas gry nie wiesz, kto zostanie oskubany,
to pewnie będziesz to ty. To właśnie ty!
Wszystko w porządku?
Zostałam oskubana.
Zostałam oskubana?
Pani?
Witamy.
Miło mi, że zaszczyca nas pani swoją obecnością.
„Zaszczyca”?
To powitanie pasuje do hotelu Glory.
To miłe miejsce.
Dziękuję za komplement.
Usiądzie pani przy oknie?
Szukam kogoś.
Pani Go Ae-sun.
Jest tutaj?
Przybyła pani z daleka, powinna się pani napić kawy.
Jeśli miejsce przy oknie pani nie pasuje, to może kanapa pod ścianą?
Joseonem rządzą mężczyźni.
Zawsze można ich znaleźć
w hotelu Glory.
Nowocześni chłopcy, dandysi i włóczykije.
Wszyscy przychodzą do Glory.
Sama prawda.
Chyba nie przyszła tu pani tylko po to, by znaleźć panią Go Ae-sun.
Wszystkie panie wyszły wcześniej.
A pani Go Ae-sun wyszła przed nimi.
Po co przychodzą tu kobiety?
Niewiele się różnią od mężczyzn.
Jedzenie, alkohol, cygara, gra w karty,
łóżka, mężczyźni i miłość.
Można tu znaleźć wszystko.
Przepraszam więc.
Mieszkam tutaj. Jestem w armii.
Wszyscy oficerowie tu mieszkają.
No i muszę jeść.
To wygodne...
Nie musieć wychodzić.
Życzę miłego pobytu.
Cieszę się, że panu się tu podoba.
To wygodne.
Co za dziwne połączenie.
Córka arystokraty i szermierz?
Zna go pani?
Ochrania ten hotel.
Chce pan usłyszeć więcej?
Jeszcze nie.
Dopiszę panu tę historię do rachunku.
Czemu blokujesz drogę?
Robisz problemy, choć na ulicy jest dużo miejsca.
Dawno się nie widzieliśmy, pani.
Czy u pani...
wszystko w porządku?
To ty jesteś tym rzeźnikiem.
Moi rodzice byli rzeźnikami.
Nie ja.
Może używam ostrza,
ale wolę zarzynać coś innego niż krowy i świnie.
Czemu nagle szczypie mnie oko?
Słyszałam o tobie.
O tym, że wróciłeś.
O tym, że wiedziesz takie życie.
Sama to widziałam.
O niebiosa.
Świat się zmienił, pani.
Wszyscy arystokraci w Joseon boją się mnie. Ale dla pani...
pewnie wciąż jestem...
nisko urodzonym rzeźnikiem.
Mylisz się.
Dla mnie nie jesteś rzeźnikiem.
Jesteś jednym z ludu.
Więc zrozum mnie.
Nie wiem, jak na ciebie spojrzałam,
ale nie zrobiłam tego dlatego,
że jesteś rzeźnikiem.
To dlatego, że jesteś zdrajcą.
To za ten miesiąc. W japońskich jenach.
Znasz mężczyznę, który wszedł na górę?
Mam was umówić na spotkanie?
Macie wspólne zainteresowania.
Pytał o mnie?
Zastanawiam się, o kogo pytał.
O Gu Dong-maego czy o...
Go Ae-sin?
Obie odpowiedzi ci się nie podobają. Tak czy inaczej, nie zabijaj go.
Liczę, że pewnego dnia to on zapyta o mnie.
Szefie.
Usiądźmy.
W dniu jego pogrzebu
Towarzystwo Musin
napadło i splądrowało jego dom.
Szukali czegoś.
Wdowa po nim nigdy nie wychodzi.
On nie ma żadnego kontaktu z wdową.
Czy dla pewności
mamy przeszukać jego pokój?
Kiepsko wam to wychodzi.
Przeszukiwanie.
Przepraszam.
Przeszukaliście mój pokój.
Jeszcze nie.
Dopiero co o tym rozmawialiśmy.
Najwyraźniej nie tylko my się panem interesujemy.
Ale kto byłby tak śmiały, by przeszukać pokój Amerykanina?
Armia Sprawiedliwych? Sprawiedliwy Bandyta?
Ma pan jakiś pomysł?
Czyli nie chodzi ci tylko o zapłatę.
Czego szukasz?
Twoje Towarzystwo chce chyba tego samego,
co Sprawiedliwy Bandyta.
Nie wiem. Nigdy z nimi nie rozmawiałem.
- Poszukajmy razem. - Poszukam sam.
Jedno jest pewne.
Ktokolwiek to ma...
z pewnością umrze, proszę pana.
Proszę na siebie uważać.
Mam coś ważnego do zrobienia.
Nie.
To nie jest wiele warte. Nie wezmę pańskich pieniędzy.
Co?
Naprawdę przyszedł po słodycze?
To do niego niepodobne.
To nie wystarczy, by go zabić.
Ty rzeźniku!
Panienko.
Coś się musiało stać, na drodze jest tłok.
Proszę poczekać, dowiem się, co się dzieje.
Panienko, w Banchon
dziewczyna z rodziny rzeźników zabiła nożem plebejusza.
Przywódca rzeźników
właśnie jest bity.
Jego syn uciekł.
Nie mógł uciec.
Słucham?
To nic.
Im mocniej biją, tym mniej boli.
Czemu mi pomogłaś?
Żeby cię nie złapali.
Ale dlaczego?
Powiedziano mi, że każde życie jest cenne.
Kto tak powiedział?
Konfucjusz.
Jesteś głupią arystokratką opływającą w luksusy.
Jest twardy. Nie mogę go przeżuć.
Dla ciebie.
FRANCUSKA PIEKARNIA
Co kupiłeś?
Eugene. Kupiłem sobie fantastyczną fajkę.
Zobacz, do czego jeszcze służy.
Wiesz, jak się nazywa?
Kupiłem ją, bo wszyscy mężczyźni takie mieli.
Gat.
„Gat”.
Brzmi jak nasze „God”.
Czy to znaczy, że mieszkańcy Joseon ciągle są blisko Boga?
Przy okazji, czy ktoś wie, gdzie jest Gwan-su?
Muszę coś kupić, a nie mogę go znaleźć.
Próbuje się czegoś dowiedzieć od pasażerów pociągu, którzy byli tam
podczas kradzieży strzelby.
Czyli wkrótce ją znajdziemy.
Szukamy również informacji na kilka innych tematów.
Interesują mnie.
Co takiego?
Twarze towarzyszy pewnej kobiety.
Prawdopodobnie wszyscy są arystokratami.
„Pewnej kobiety”?
Zapomnijcie o strzelbie.
Spróbujcie sobie przypomnieć twarz.
Kogoś, kto wszedł do pociągu, a potem zniknął.
Ta osoba zajęła swoje miejsce,
a potem wstała
i zajął je ktoś inny.
Miałeś miejsce stojące, ale znalazłeś wolne siedzenie.
Tak. Było wolne, więc usiadłem.
Zgadza się. Więc to było to miejsce.
Kiedy wsiadaliśmy w Jemulpo,
ktoś je zajął.
Kiedy Japończycy nękali panią Ae-sin,
jakiś mężczyzna ją uratował.
Ten mężczyzna
uratował japońskiego głupca. Pani Ae-sin by go zastrzeliła.
Liczyłem, że on tego nie zrobi.
Spodobałoby mi się, gdyby go zastrzeliła.
A gdyby jej nie powstrzymał?
Pani Ae-sin działała w naszej obronie.
Chcesz, żeby kogoś zastrzeliła i trafiła do więzienia?
Powiedziano mi, że mnie szukają.
Tak, proszę.
Jest tutaj, proszę pana.
Był urzędnikiem w rządowym biurze kartograficznym.
Stracił tę pozycję,
kiedy przyłapano go na schadzce z nadworną kucharką.
Proszę usiąść.
Powiedzcie mi, co pamiętacie.
Narysuje twarz, którą opiszecie.
Proszę opisać osobę, którą widzieliście. Ty pierwszy.
Bardzo ładnie wyszła.
Czy ta osoba...
nie jest bardzo brzydka?
Słucham?
Cóż...
I tak ją przyprowadziliśmy.
Kogo?
Panią Ae-sin.
Ona też była w pociągu, razem z resztą.
Przyprowadziłem ją.
Mówiłem, żeby pan mi zaufał.
Czy on naprawdę...
Nie uwierzy mi pani,
ale nie jest tu pani z mojej woli.
Znowu nie widziała pani nikogo podejrzanego?
Widziałam.
Widziałam kogoś.
To ktoś z Joseon albo Amerykanin,
wróg albo sprzymierzeniec.
Ani jego tożsamość,
ani intencje nie są dla mnie jasne.
Tym razem chce pan złapać prawdziwego sprawcę?
To brzmi tak, jakby znała pani sprawcę.
- Nie znam. - Proszę wziąć strzelbę,
ale co z nabojami?
Proszę zapytać o to złodzieja, nie mnie.
- Nie znajdę go? - Nie.
Więc pomogła mu pani.
Próbuje pan pomóc czy przeszkodzić?
To nie dość poważne, by mówić o napaści,
ale to nie obawa.
Cały czas byłam ciekawa.
Ostatnio nie odpowiedział pan.
Mógł mnie pan przedstawić jako złodziejkę i aresztować.
Czemu robi to pan teraz?
- O co panu chodzi? - Bo nie jest na to za późno?
Taki ma pan zamiar?
Powiem, co myślę.
Ktoś przeszukał mój pokój.
Zna pani ludzi, którzy przeszukali mój pokój?
- Słucham? - Logan zaszkodził...
nie tylko godności Joseon.
Czy wie pani coś o tym, czego szukają ci ludzie?
- Uwierzy pan, jeśli zaprzeczę? - Kto im przewodzi?
Co pan wyprawia?
Chronię panią.
Po co?
Bo mogę.
Co to jest?
To część moich zamiarów.
Być może...
to zazdrość.
Widziała go pani?
Czy to arystokrata?
Widziałam go,
ale nie wiem, czy to arystokrata.
Proszę go nie chronić.
W tej chwili to nasz główny podejrzany.
„Chronić go”?
Tego mężczyznę?
To japoński żołnierz, który szydził z mieszkańców Joseon
jadących pociągiem.
Jeśli znowu nas wezwą, zachowujmy się, jakbyśmy nic nie wiedzieli.
Jasne.
Nie wiem, kto ukradł tę strzelbę,
ale dał nauczkę tym z Zachodu.
Zgadza się.
A my daliśmy nauczkę Japończykom.
Zastanawiam się, czy ci Japończycy będą mieli kłopoty.
Mam nadzieję, że tak.
Wątpię, by tak było.
Na naszej ziemi jest coraz więcej Japończyków.
Słuchajcie,
plotki o nadchodzącej wojnie między Japonią i Rosją mogą być prawdziwe.
Tak myślisz?
Cena złota w Jingogae cały czas rośnie.
To nie są tylko plotki.
O nie.
Znowu ucierpią nisko urodzeni ludzie.
Czemu tak się złościsz?
Z tej złości straciłam apetyt.
A niech to.
Z rozkazu cesarza Joseon
opuszczę Japonię i powrócę do Joseon, ponieważ wypełniłem
swoje obowiązki w Japonii.
To biała porcelana z Joseon.
Starożytny daimyo powiedział, że nigdy się z nią nie rozstanie,
choćby oferowano mu ziemię lub zamek.
Panie, niech ten skromny podarunek wyrazi to,
jak bardzo czekam na dzień, w którym odwiedzisz Joseon.
Jest taki demon zwany „Smutkiem”.
To piąty demon, którego napotykasz na drodze do oświecenia.
To demon twojego umysłu, który cię zasmuca.
Przekonuje cię, że wszystko jest daremne
i pozbawione znaczenia.
Podziwianie piękna białej porcelany z Joseon...
może głęboko zasmucić...
i przekonać, że nic w życiu nie ma znaczenia.
Dlatego niektórzy mówią, że przynosi smutek, tak jak ten demon.
Naprawdę, panie?
Potrzebuję cię.
Masz zasmucić cesarza Joseon.
Przypomnij mu o śmierci królowej Min.
Powiedz mu, by zawsze pamiętał krzyki, które usłyszał tamtego dnia.
Niech cierpi nieprzespane noce.
Niech niepokój towarzyszy mu w każdej chwili.
Wzbudź w nim strach, mówiąc mu, że Operacja Obława na Lisa trwa.
Musi pozostać słaby i przestraszony, by przetrwać. Dręcz go.
Za trzy lata
przekroczę morze Genkai i stanę na ziemi Joseon.
A wtedy...
podasz mi Joseon na tacy.
Oczywiście. Jestem na twoje rozkazy, panie.
Proszę. Ciągutka ryżowa.
Dla mnie? A co z tobą?
Jem je codziennie. Uwierz mi.
Przestań się ślinić i nie zachowuj jej na później. Zjedz ją.
Jak twoje plecy?
To amerykańskie dziecko jest duże.
Moim plecom nic nie jest.
Mogłabym nosić i dwójkę dzieci, bylebym mogła kupować ci te smakołyki.
Przepraszam pana. Bardzo mi przykro.
Przepraszam pana.
To ten Japończyk na ciebie wpadł. Czemu przepraszasz?
Cicho bądź.
Przepraszam. Bardzo mi przykro, proszę pana.
Przepraszam z całego serca, proszę pana.
Witam panie.
To mi coś przypomina.
Eugene, wiedziałeś o oczach tutejszych kobiet?
Co robisz?
Eugene, twoje oczy.
Są czarne?
Tak.
Pomocy.
Proszę, pomóżcie mojej siostrze.
- Hej. - Hej, chłopcze.
- Hej. - Wszystko w porządku?
Chyba potrzebna ci pomoc.
Niech pan pomoże mojej siostrze, proszę.
- Japończycy chcą... - Proszę, nie!
Proszę pana. Nie może pan tego wziąć.
Dwóch Japończyków i płacząca dziewczyna.
Poszukajmy jakiejś broni. Oni są uzbrojeni.
Ale bez broni palnej. Nie chcę, żeby to wymknęło się spod kontroli.
Joseon jest duże.
Ktoś inny jej pomoże. Zostaw mnie, mały.
Proszę nam pomóc.
Błagam pana. Proszę?
Moja siostra umrze, jeśli pan nam nie pomoże.
Pomóż mojemu ojcu, paniczu.
Inaczej umrze!
Naprawdę nie mogę teraz nikomu pomóc.
Mam dość własnych problemów. Masz może pocisk do strzelby?
- Słucham? - Widzisz? Nie możesz mi pomóc.
Posłuchaj, mały.
To twoja walka. Ja ci tylko pomogę.
Zrozumiałeś? Dobrze?
Tak, proszę pana.
Dobra. Idziemy.
To nie moje pieniądze, proszę pana. Ja tylko robię sprawunki.
Umrę, jeśli mi je pan zabierze!
Chcesz, żebym cię zabił?
Oddawaj je, bo będę cię dalej bił!
Nieźle, amerykańskie dolary.
Poszczęściło nam się.
Ty brudny szczurze...
Weź brata i stańcie tam.
Ty jesteś tym mężczyzną...
Ten młody rysuje jak Leonardo da Vinci.
Co ten drań mówi?
Chcesz zginąć?
Oczywiście, że nie.
Do-mi.
Tak jest podczas każdej walki, tak na Zachodzie, jak i w Azji.
Pogódź się z porażką. Walka to zawracanie głowy.
Zamknij mordę, ty draniu!
Chyba niepotrzebna ci pomoc.
Cześć, nic ci nie jest?
Ten mężczyzna ciągle do mnie mówi.
Wszystko w porządku. Dziękujemy bardzo.
Eugene. Ta dziewczyna mówi po angielsku.
- Dziękuję, proszę pana. - Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Od teraz musisz dbać o siebie.
Dobrze sobie poradziłeś.
Chodźmy.
Skąd to masz? Oddaj to.
Pożyczyłem.
Gwarantuję, że ten, kto ci to pożyczył, tak nie myśli.
Trochę się wściekł.
Widzisz?
Co się stało?
Myślałem, że musi pan wysłać telegram.
Czemu nie idzie pan na pocztę?
Głupcze. Wysłanie telegramu dużo kosztuje.
Możemy wysyłać tylko jedną wiadomość miesięcznie.
Nocą odwiedzę go w swoim śnie i będę błagał, by wkrótce wrócił.
Co się dzieje?
Nie sądziłem,
że będę w stanie go sobie przypomnieć.
Nie sądziłem, że go rozpoznam, jeśli go zobaczę.
Ale poznałem go.
Natychmiast.
Kogo?
Zapach ojczyzny.
Dziękuję.
Witam pana.
Jak mogę pomóc?
- Poproszę pokój z pięknym widokiem... - Pochodzi pan z Joseon.
Jest pani olśniewająca. Jak pani na imię?
Ja jestem Kim Hui-seong.
Dam panu pokój 303. Ma świetny widok.
Wrócił pan z Japonii?
Tak, po dziesięciu latach.
Niewiarygodne, ile zmian zaszło w Hanseong.
Na lepsze?
Miasto stało się jaśniejsze i pełniejsze życia.
A rezydencja mojego pradziadka...
jest teraz hotelem.
- Pan jest... - Kim Hui-seong.
To zaszczyt poznać syna najbogatszej rodziny w Joseon.
Jestem Hina Kudo.
Początkowo chyba nie chciała mi się pani przedstawić.
Miałam taki zamiar.
Księżyc jest tej nocy wyjątkowo jasny.
Właśnie powiedziałem po japońsku, że księżyc...
jest tej nocy wyjątkowo jasny.
Lubię podziwiać...
piękne rzeczy, takie jak księżyc, choć to dość bezużyteczny zwyczaj.
Pan też jest z Joseon, prawda?
Miło mi. Kim Hui-seong.
Rezydencja mojego pradziadka została zamieniona w hotel.
Jestem Kim Hui-seong.
Nie pytałem.
Czemu inni mężczyźni mnie nienawidzą?
O nie. Jak ten czas szybko leci.
Muszę niezwłocznie wyjść.
WSZYSTKO, CZEGO POTRZEBUJESZ
Czy to nie mój sąsiad?
- Miło mi pana... - Możesz zaczekać tutaj.
Tak zrobię, proszę pana.
Mieszkam w pokoju obok niego.
Muszę dzisiaj zobaczyć się z narzeczoną.
Chciałbym kupić jej kwiaty, ale przepuściłem pieniądze,
grając wczoraj w karty.
Czy ty przypadkiem
nie masz brata?
Nie, nie mam.
Zobaczmy. Przyszedł coś sprzedać, kupić
czy odebrać?
Widziałem go u Amerykanów.
Kiedyś byliście łowcami niewolników.
Szukam kogoś.
Kimowie. Arystokratyczna rodzina, 30 lat temu mieszkali na wyspie Ganghwa.
Posiadali dużo ziemi.
Ich syn miał żonę z rodziny Yun.
Mogli mieć kilkoro dzieci.
Niebiosa. Moje doświadczenie mi mówi, że nie powinienem brać tego zlecenia...
Drugie tyle, jeśli ci się uda.
Rety.
Czemu pan szuka tej rodziny?
Chce pan ich zabić?
Czy takie jest pańskie życzenie?
Mogą być martwi.
Wiedziałem. Cokolwiek się stało, to niewesoła historia.
Nawet nie muszę ich szukać.
Praktycznie wszyscy w Hanseong znają tę rodzinę.
Skubią chłopów, a sami zgarniają pensje za swoje rządowe posady.
W całym Joseon tylko Jego Wysokość jest od nich bogatszy.
To za mało.
Mów dalej.
Był jeden niewolnik, którego nie udało nam się złapać,
kiedy jeszcze byliśmy łowcami.
To był niewolnik tej rodziny.
Ile ten chłopiec miał lat, dziewięć czy dziesięć?
Teraz pewnie już nie żyje.
Wcale wtedy nie zawiedliśmy.
Widzieliśmy go, jak ukrywa się w skrzyni, ale kazałeś nam wracać.
Przez ciebie stłukli nas na kwaśne jabłko.
Plecy wciąż mnie bolą, kiedy to wspominam.
Lanie mogłem jakoś znieść.
To czego nie mogłeś znieść?
To zniszczyło naszą reputację.
Słynęliśmy z łapania zbiegłych niewolników.
Czemu pozwoliłeś mu uciec? Temu niewolnikowi.
Ta skrzynia...
Chyba nie uda nam się złapać tego szczura.
Strasznie się trzęsła.
Ten biedak siedział tam i trząsł się ze strachu.
Dlatego go nie złapaliśmy. Teraz pan wie. To cała historia.
Dziękuję za to.
Czemu on ci dziękuje?
Nie powiedzieliśmy, gdzie oni mieszkają.
Powiedzcie mi teraz.
Gdzie mieszkają?
Dokąd pan idzie? Mogę załatwić pańskie sprawy.
To muszę zrobić sam.
O co chodzi?
- O zemstę. - Słucham?
Chyba pana nie znam. Kim pan jest?
Nie ruszajcie się.
Kazała wam się nie ruszać!
Lord Kim zmarł z powodu choroby dziesięć lat temu.
Rety.
Na niebiosa.
Czy wie pani coś o tym, czego szukają ci ludzie?
Chronię panią.
To część moich zamiarów.
Być może...
to zazdrość.
Kim pan jest?
Pytałem: kim pan jest?
To bardzo nieuprzejme.
Pytam, kim pan jest.
Czy to nie wojskowy mundur?
Ale to nie mundur Joseon.
Za kogo pan się...
O co chodzi, kochanie? Piłaś?
To...
Co chcesz powiedzieć?
To...
Ten...
mały niewolnik, który uciekł.
Syn rodziny Choi.
Czy chociaż zajęliście się...
ciałami moich rodziców?
Co?
Pochowaliście ich?
Pytałem: kim pan jest?
Czemu patrzy pan przez...
Czy to pan, paniczu?
- Młody panicz Hui-seong? - Wiele lat minęło.
Panicz wrócił! Nareszcie!
Proszę wejść. Zapraszam, paniczu.
To jest pani Ae-sin.
Narzeczona panicza.
Tak myślałem. Właśnie dlatego żałowałem,
że nie przyszedłem wcześniej.
To konsul z amerykańskiej placówki.
Ale wygląda nietypowo.
Czego szuka Hayashi?
Los Joseon może być...
Od dzisiaj znów jestem Koreańczykiem, proszę pana.
Łóżka, mężczyźni, miłość,
a teraz zawoalowana wrogość.
Jej narzeczony wrócił z Japonii.
Czy to jest coś warte?
Jeśli mężczyzna nie może dotrzymać słowa kobiecie,
to niczego nie zdoła ochronić.
W drodze do Joseon zastanawiałem się,
czy powinienem coś zrobić.
To przyniesie zgubę Joseon.
Czy strzelisz pierwszy?
A może...
ja powinienem to zrobić?
Napisy: Krzysiek Ceran